easypagelogo   
Duitsland
We zijn om

20 juli 2007, Plattling

Donau

Sinds we langs de Donau rijden is het wat moeilijker om aan het water te staan. De Donau heeft in dit gebied een hoge dijk en de weg ligt er ook nog eens een eindje vandaan. We zijn dus weer wat meer aangewezen op plaatsen in dorpen en op braakliggende terreinen.

In Nederland hebben we vaak bij mensen gestaan maar in Duitsland kiezen we vaker voor "wild" kamperen. Tot afgelopen week. We merken steeds vaker dat mensen ons graag willen hebben. Er is veel bewondering voor de paarden en ze willen die gekke Nederlanders wel leren kennen.

In een klein dorpje stopt er een man en die is helemaal verbaasd. Hij stelt wat vragen en ik trek de stoute schoenen aan en vraag om een plek. Het kan achter zijn huis. Hij heeft een gazon waar we op kunnen staan.

We rijden er naar toe en inderdaad kun je wel over een grasveld spreken. Het is ongeveer driehonderd meter breed, en het gras gaat over in een honderden meters lang korenveld.

Afbeelding / Picture Afbeelding / Picture Afbeelding / Picture Afbeelding / Picture


Champagne

Een heel mooi plaatje en we genieten van het prachtige uitzicht. Peter schenkt een fles champagne leeg en wenst ons een prettige avond. Zelf heeft hij ook genoten van de wijn! en gaat een tukkie doen. Ik maak het eten klaar en we strekken onze benen en leunen genietend achterover.                    

Proost!

In een keer een verschrikkelijk lawaai. Het weer is zo mooi dat de boer nu nét besloten heeft het koren te oogsten. De eerstkomende drie uur is het een lawaai van jewelste en schuiven er grote stofwolken voorbij! De laatste banen worden in het stikdonker gereden en dan keert de rust weer! Proost!

Afbeelding / Picture

Manege

Nog een voorbeeld dat een "wild"plek niet altijd het leukste is: We hebben een lange warme dag achter de rug en we besluiten de paarden eerst nog maar eens wat water te geven voor we verder zoeken naar een plek. John stopt bij een heg om wat schaduw te hebben. Zelf loop ik wat verder om te kijken hoe het er daaruit ziet.

Ik zie paarden en dat betekent hooi/haver/water wat we hard nodig hebben. We rijden er naar toe en er komt een dolenthousiaste jonge vrouw aanrennen. "Wat doen jullie hier? Waar gaan jullie naar toe? Gan jullie verder? Wil je de paarden onderbrengen? Kom maar hier dan krijgen ze haver en hooi! Willen jullie douchen?" , één grote spraakwaterval.

Sandra van de manege/gaststatte in Hundersdorf  Afbeelding / Picture

Voor we het weten drinken we een biertje bij Sandra en haar familie aan tafel en slapen we in hun Gaststátte in een mooie kamer met douche en toilet! De paarden staan er tevreden kauwend bij. Wat heerlijk als iemand weet wat paarden (en reizigers) nodig hebben en dat ook geven met een warm hart.

We hebben een heerlijke avond gehad. We mogen ook nog de wasmachine gebruiken en schaamteloos stouwen we twee machines vol. De volgende dag  vertrekken we weer en kunnen de was 's middags drogen in een verlaten boomgaard: 

Afbeelding / Picture

Netwerken

We gaan ook steeds meer "netwerken", die kent die, kent die en die kent die weer! Al rijdend ontmoeten we een architect die zelf ook gaat reizen met paard en wagen. Na een halfuurtje over en weer ervaringen uitwisselen geeft hij ons een adres voor over een paar dagen.

Het is bij de voorzitter van een koetsjesvereniging en hij zal bellen dat we er aan komen. We krijgen naam en adres op een papiertje en zeggen gedag. Helaas raken we het papiertje kwijt en ik zal in het midden laten wie daar verantwoordelijk voor is.

Zigeuner

We gaan toch maar op weg en kunnen misschien bij paardenmensen navragen of zij weten waar de goeie man woont. In de stad aangekomen worden we staande gehouden door een dikke Mercedes met daarin Helmut . Duidelijk een zigeuner en hij is helemaal opgewonden dat wij leven en reizen zoals zijn voorouders.

Hij gaat ons voorrijden want hij weet waar we moeten zijn. Daar aangekomen blijken de mensen niet thuis te zijn maar we mogen ook bij Helmut op het gras. We spreken af dat we eerst afwachten en dat we Helmut bellen als het niet lukt. Het lukt allemaal wel en we komen bij Karl en zijn vrouw Margret terecht. Weer een zeer hartelijke ontvangst.

De mannen raken niet uitgepraat over paarden en John hoort de verhalen aan over de voordelen van troika rijden (drie! paarden), maar dat is een ander verhaal...........

Thea



 


« Back


Last updated: 11-12-2007

Created with EasyPage