Hoefschoen problemen in Duitsland.  Het is geen vrolijk verhaal.

Satzvey, Stadt Zulpich, Kreis Euskirchen, Rheinland-Paltz, Duitsland.

Woensdag 16 mei 2007.

Gisteren zijn we gestrand, omdat het weer fout is gegaan met de hoefschoenen. Afgelopen vrijdag verloor Isabella al een schoen, we ontdekten dit gelukkig enkele kilometers later, een bevestigingskabel bleek afgebroken te zijn. Thea is op de fiets gesprongen en heeft hem gevonden op een redelijk drukke tweebaansweg.

Grote zorgen

De hoeven en de schoenen zijn een steeds terugkerende bron van zorg. De schoenen omdat ze blijven draaien, we dit niet altijd meteen kunnen zien en/of verhelpen en dit dan weer de nodige beschadiging (= verwonding) in de koot geeft. Elke dag kijk ik wel 5 keer onder het rijden naar de verschillende (dus 8) hoeven, al dan niet met schoenen.

Stil staan

Afgelopen zaterdag begon het zeer voorzichtig lopen, alsof met name Isabella haar voeten niet durfde neer te zetten. Op de normale (=harde) weg! Dit was pijnlijk om te zien, we moesten op dat moment net een zandweg in, daar bleken kleine steentjes te liggen op hard zand. Dat was helemaal een lijdensweg, dus acuut gestopt en de schoenen aangedaan. Dit ging wel weer, het was ook meteen een signaal om rust in te lassen, dus hebben we zondag stil gestaan.

Berg op berg af!

Maandag was het lopen nog steeds voorzichtig, dus deden we de schoenen weer aan. Dit is hier geen onverdeeld succes, want de schoenen kunnen de draf niet aan. En dan vooral de draf bergop en deze gang hebben de paarden echt wel nodig om omhoog te komen. Thea stapt af, loopt of fietst mee heuvel op en ik spoor de paarden aan. Qua kracht kunnen ze het aan, maar de schoenen hebben gisteren weer schade aangericht. De koten zijn weer beschadigd, met name bij Isabella is een diepere wond ontstaan, gelukkig zijn de pezen niet geraakt.

Hoefijzers

Deze bron van zorg doet voor mij en zeker ook voor Thea veel af aan het reisplezier. Sterker: het is klote. Om de paarden te zien tobben, telkens stoppen om te controleren, voortdurend loeren naar de benen, voeten en schoenen.

Dinsdag (gisteren) besloten we een korte route te maken (ongeveer 10 km.), dit hebben we niet gehaald. Na zo'n 7 kilometer en enkele heuvels was de schade al aangericht voordat we het in de gaten hadden. Dus zijn we noodgedwongen gestopt op een groot (gras)parkeerterrein. Hier zijn we samen gaan overleggen en hebben de pijnlijke niet te vermijden conclusie getrokken: hoefijzers.

Analyse

Op grond van de analyse dat deze reis in deze intensiteit, met deze treklast in dit gebied geen andere optie biedt. En dat deze schoenen uiteindelijk niet voldoen aan datgene wat wij nu nodig hebben.

Ik troost me met de gedachte dat als deze reis voorbij is wij weer natuurlijk kunnen gaan rijden. Maar nu zien we geen andere mogelijkheid.

Kasteel

We komen dus aan op het parkeerterrein en daar lopen 2 dames hun hond uit te laten. Ik vraag hun om hulp, zij verwijzen naar de graaf. Bij nader inzien blijken we te staan op het parkeerterrein van een burgt. Deze wordt druk bezocht in het seizoen en is nog eigendom van een echte graaf. De dames waren zo vriendelijk zelf naar de graaf te gaan en hij komt binnen een kwartier. Hij hoort ons verhaal aan en belt acuut de hem bekende hoefsmid, deze komt uiteindelijk vanmiddag. Over 8 dagen moeten we pas weg, dan is er een groot festijn in de burgt: een riddertournooi. Dit maken we niet mee, denk ik.

Het gemoed is bezwaard, het verstand zegt dat dit de enig juiste beslissing is op dit moment in deze omstandigheden. Nu, in de bergen van Duitsland hoefijzers, later weer blootsvoets.

John