easypagelogo   



Duitsland
Vooruitgang

Rijn-Main-Donau kanaal

Weitersdorf, Beieren, 5 juli 2007.  We zijn weer vooruitgegaan. Onze tocht langs het Rijn-Main-Donaukanaal geeft ook spannende momenten. Bijvoorbeeld omdat we over een aquaduct rijden met een halve meter weg naast ons en verder water. Dan is het bewustzijn hoe kwetsbaar we zijn weer prominent. Met andere woorden: Thea deed het bijna in de broek.

Diepte

Aan de ene kant een diepte van een meter of 50 naar een autoweg, aan de andere kant dus het alles verzengende water. In mijn onwetendheid maakte ik nog de opmerking: “Hier kan de Slow Express dus zo geëindigd zijn”. Dit hielp Thea niet in haar angst, waar ik op dat moment geen weet van had, omdat zij zich goed hield.



Afbeelding / Picture

De term aquaduct wordt ook wel gebruikt voor een gootvormige constructie waarmee een scheepvaartkanaal over een verkeersweg of een dal wordt geleid. Dit type constructie wordt wel aangeduid met de naam kanaalbrug.

Afbeelding / Picture

Een paar kilometer verderop was er een keuze om weer over een aquaduct te gaan, maar dat was voor Thea geen optie meer.

Vooruitgang

De vooruitgang komt ook naar voren omdat uit de reacties van de mensen steeds meer bewondering blijkt. Met deze aanspanning dit gebied bereiken dwingt respect af. De meest indringende en betekenisvolle reactie voor ons en mij komt van Bernhard Vett in Ebelsbach.

Het is aan het einde van de middag dat we een plaats zoeken langs de Main aan de rand van een industrieterrein. We kijken, rijden, stoppen, keren om en weer terug en we zien een grote tractor die gras aan het rijden is. Deze tractor komen we even later weer tegen op een kruising en deze stopt, doet verder niets. Ik wacht ook, voor de verkeersveiligheid. Een kleine, zelfverzekerde man stapt uit en zegt: “Sie suchen eine platz für die Nacht?”.

Afbeelding / Picture
Afbeelding / Picture

Aan het water?

Ja, hij wijst op een stuk gras langs de weg waar we zouden kunnen staan. We bedanken hem, overleggen snel met elkaar en besluiten dat we liever direct aan de Main staan. Ook omdat het de laatste nacht aan de Main zal zijn en we dit willen vieren. We vertellen hem dit en hij begrijpt dit heel goed. Dan heeft hij nog wel een andere plaats. Heeft, ja, want de grond blijkt van hem te zijn. Hij legt uit waar het is, het is nogal het dal in. Wij rijden die weg en komen Bernhard weer tegen, hij heeft al een vermoeden dat we zijn hulp kunnen gebruiken. Hij rijdt met zijn volgeladen aanhanger voor en we komen op een prachtige plek. Prachtig voor de woonwagen, 2 meter van het water en prachtig voor de paarden, ruimte en gras genoeg!



Stallenbouw bedrijf

Bernhard observeert het uitspannen en aftuigen en het opzetten van de omheining.

Dan komt zijn verhaal: hij is ondernemer met een stallenbouwbedrijf. Ook heeft hij een manege met 50 (!) paarden. En o ja: hij is ook nog springruiter en menner. Hij springt op hoofdklassenniveau. Dan komt hij met zijn analyse: alles is perfect aan de aanspanning. Hij let met name op de paarden, het tuig en de manier van omgaan daarmee. Hij steekt de loftrompet, met alles wat hij in zich heeft. Grote bewondering heeft hij voor ons.

Zoals de paarden eruit zien na zoveel kilometer in vijf maanden: chapeau! Het tuig: in uitstekende staat! De manier waarop ik men (dat heeft hij dus allemaal bekeken vanaf het moment dat hij ons tegenkwam): grote klasse!

Blozen

Ik had al eerder veren in mijn kont gehad, maar deze complimenten zijn wel bijzonder betekenisvol, van iemand die zulke hoge kwaliteitsnormen heeft… Ik moest ervan blozen!

Als we dan terugkijken hoe we ervoor stonden toen we Aysha en Isabella kochten en nu, dan kunnen we zeggen dat dit een voorbeeld is van hoe mensen kunnen leren en vooruitgaan, ook in relatief korte tijd. We kochten onze Haflingers in oktober 2005, nog geen twee jaar geleden dus. Ik had nog nooit tweespan gereden en het omgaan met Isabella was moeilijk. Met hulp van anderen, eigen analyse en doorzetten hebben we het toch zo ver gebracht. Dit geeft ook 100% vertrouwen voor de komende maanden.

We leren nog elke dag

Nog een voorbeeld van vooruitgang: we rijden op een dag lang door omdat plek vinden even niet lukt. We kijken en vragen, maar er komt niets. Drie mensen in Zirndorf verwijzen ons naar een manege vier kilometer verderop. Hier hebben we geen zin in, omdat onze ervaring met maneges in Duitsland minder is. Maar we moeten door en uiteindelijk komen we rond 18.30 aan bij de manege die de mensen bedoelen.

Het welkom daar was werkelijk fantastisch! Een warm bad. De vaste medewerker die daar ook woont met zijn gezin neemt de beslissing dat wij kunnen blijven. Hij moet overleggen in welke wei onze paarden kunnen, maar verder wil hij alleen weten wat de paarden en wij nodig hebben. Alles komt in overvloed. We kunnen een rustdag houden en alles bijtanken.

Michael is een man die bij de manege woont, maar er verder geen binding meer mee heeft. Hij was vrachtwagenchauffeur en hij heeft en geeft alle tijd aan ons om de route mee te plannen. Welke weg kunnen de paarden aan, wat is de moeite waard om te gaan bekijken, alle details komen aan bod.

De vooruitgang is dat we over ons (voor)oordeel over maneges zijn heengestapt en zodoende een mooie (korte) tijd hebben gehad.

John.


Bizar


« Back


Last updated: 11-12-2007

Created with EasyPage