easypagelogo  

Duitsland
Weten wat je hebt
Camping in Würzburg met tipi's, kinderen en een man met een scheve hoed.

Michelfeld(?), Beieren, 25 juni 2007

Ik geloof dat we in Michelfeld staan, maar zeker weet ik het niet. Dat komt omdat vandaag iemand anders dan Thea de weg heeft gewezen. Heinz heeft dit gedaan, hij heeft van het begin tot en met het einde meegereden, ook nog de teugels in handen gehad.

Gisteravond verschijnt er opeens een bijzonder enthousiaste man met scheve hoed op een camping in Würzburg. Hier zijn we zaterdag beland. We zoeken naar een plaats en daar verschijnt midden op de middag een camping die er anders uitziet, er staat bijvoorbeeld een tipi. Dit lijkt aantrekkelijk, dus wij nemen een kijkje.

Het klikt meteen met de beheerder en zijn vrouw, ook de kinderen vinden ons razend interessant. We maken "kwartier" op een plek voor de ingang van de camping, daar is braakland en kunnen wij dichtbij de paarden staan. Er komen wel 8 kinderen naar ons toe, de campingbeheerder biedt ons één gratis nacht voor een paardenritje met de kinderen.

Afbeelding / Picture

Loftrompet

Verder valt op dat een man van rond de 25 naar ons toekomt en zegt dat zijn vader ook paarden heeft en vraagt of wij nog iets nodig hebben: hooi, haver of wat dan ook. Ja dat kunnen we wel gebruiken, in no-time is het er ook. Deze man zien wij verder niet meer tot in het donker Heinz-met-de-scheve-hoed verschijnt.

En ja hoor: Heinz is de vader. Ik heb weinig mensen (behalve mezelf dan J ) zó enthousiast gezien. Hij vindt alles geweldig en dit is niet gespeeld. Meteen is hij ook binnen, wat we verder weinig meemaken in Duitsland en hij steekt de loftrompet, over de buitenkant, de binnenkant, hij stapt in de wei van de paarden en ja hoor: ook geweldig!

Kennis van zaken

Heinz wil alles weten en we raken niet uitgepraat. Hij vertelt dat hij wel het een en ander heeft voor ons en wil dit morgenvroeg (deze ochtend dus) brengen. Zo gezegd, zo gedaan.

Om half negen staat Heinz al klaar en hij heeft bij hem: hooi, twee haver-eet-zakken van v/h de US Army, en twee garelen met bijbehorend tuig. Het lijkt hem dat dit wel iets is voor onze paarden. Alles is gratis, behalve de garelen. Bij een eerste poging lijkt het dat ze passen, dus we besluiten om ze te proberen.

Dit geeft Heinz de gelegenheid om te vragen wat hij gisteren niet deed: hij vindt het geweldig om een (halve) dag met ons mee te rijden, of dat kan? Natuurlijk kan dat! Heinz is zo enthousiast, omdat hij zelf ook vier paarden heeft. Waarmee hij huifkar rijdt, koets en trouwerijen (wat hier Hochzeit heet).

Zijn droom was om, dat wat wij doen, ook ooit te doen, maar zijn leven is anders gelopen, met name door ziekte van zijn vrouw en hem. Dat is wel triest, maar zijn enthousiasme en optimisme zijn aanstekelijk. Hij blijkt al zijn hele leven in de paarden en de mennerij te zitten. Een opsteker is dat hij zeer positief is over mijn stijl van rijden en mennen, en mij ook nog tips meegeeft voor verbetering.

Teugels in handen

Hij neemt ook enige tijd de teugels over, eerst met de garelen en het tuig dat hij ons aanbiedt. Het gaat, maar dan blijkt toch dat de paarden en ik goed op elkaar zijn ingespeeld, het gaat allemaal net iets minder soepel, dit is ook natuurlijk. Na de middagpauze hebben de paarden weer het vertrouwde tuig aan en dan gaat het mennen van Heinz ook iets beter. Zijn garelen neemt hij weer mee, in de auto van zijn zoon die hem komt ophalen.                                                          

Heinz de paardenman Afbeelding / Picture

Main

Aan het einde van de middag vinden we op aanwijzing van Heinz een plek aan de Main, een stuk grasland dat volgens hem nadat we geïnstalleerd zijn ‘tweede snede’ is. Thea en ik kijken elkaar aan en besluiten om het voor dit moment maar even zo te laten.

Het afscheid is bijzonder hartelijk en Thea en ik willen ieder ons ding gaan doen, even rust nemen. Dat komt er niet van, er staat opeens een jonge boer voor onze neus die vraagt wat de bedoeling is. Het komt erop neer dat hij 30 euro wil voor een nacht gebruik van zijn hooiland.

Met alle respect wijzen we dit af en we maken op een stukje braakland tegenover zijn wei een nieuwe omheining. Zo komen we rond 18.30 aan onze rust en blijkt dat we wel erg gewend zijn aan elkaar. Het prachtig vinden als anderen betrokken zijn, maar ook erg genieten van het samen-zijn.

Door het uitproberen van het andere tuig weten we dat wat we hebben uitstekend is, door het meerijden van Heinz zijn we bevestigd in de kwaliteit van mijn tweespan rijden.

Afbeelding / Picture    

Aan het einde van de dag dus iedereen blij!

P.S: We zijn in Marktbreit, Thea heeft het zelf opgezocht.


Nooit saai


« Back


Last updated: 01-30-2008

Created with EasyPage