easypagelogo   


Duitsland
Bizar Regensburg Doanustauf

15 juli 2007, Regensburg

Regensburg willen we graag zien en we zoeken een plaats in de buurt waar we langer kunnen staan en de paarden kunnen achterlaten. De camping in Regensburg wil ons niet hebben dus moeten we door. Het is dan al 18.00 uur en de mensen om ons heen begrijpen dat we een plek zoeken.

Allerlei alternatieven worden aangedragen, van voortuintjes tot aan parkeerplaatsen toe, maar we kiezen ervoor om door te rijden naar de plaatselijke Wohnmobielanstelle. Daar aangekomen, het is dan 20.15, blijkt de duitse ANWB (ADAC) erg in de war te zijn want die plaats bestaat niet (meer).

We gaan een dorp verder en uiteindelijk, met behulp van allerlei mensen komen we midden in het veld te staan en maken daar onze wei. Helaas geen plek waar we bij weg kunnen maar nu is het belangrijker dat de paarden kunnen rusten. Om 22.00 staan de paarden in de wei en kunnen wij eten.


Alternatief

Het is 35 graden en er is geen enkele schaduw. We willen hier weg. Eerst ga ik kijken bij een caravanwinkel of ik  iets van zeil kan vinden om een afdak te maken. Tijdens het rondwinkelen kom ik in gesprek met een wat slordig, alternatief geklede man.

Hij hoort ons verhaal en nodigt ons direct uit aan een plaats aan de Donau. Geweldig! Het klinkt als een groep alternatievelingen die in de weekenden bij elkaar komen en dan gezellige avonden houden. Hij stelt voor dat we zo snel mogelijk komen en als we willen mee grillen wil hij me wel even naar de slager brengen.

Afbeelding / Picture

Afbeelding / Picture

Kriminall-Polizei

Ik ga op mijn oranje fiets naar John toe en de man (Karl) rijdt achter me aan. Hij is er eerder als ik en brengt John aan het schrikken door te zeggen dat hij van de "Kriminal Polizei" is. Er wordt een route getekend en in de brandende hitte rijden we de 3 km die nodig zijn. We rijden de brug over als Karl ons tegemoet komt en luid toetert. Wat een enthousiasme!

Twijfel

De eerste twijfel slaat toe als blijkt dat hij achter ons omdraait, ons inhaalt en pal op de brug stil gaat staan en ons dwingt tot stoppen. John schreeuwt dat, dat niet kan maar we kunnen niet verder. Karl wil vanaf de brug zijn boot laten zien die midden op de Donau dobbert. Na een snelle blik en met het hart in de keel rijden we vlug verder, weg van het drukke verkeer. Die man is gek!

Boos

We worden ge-escorteerd naar de plek die Karl bedoelt. Hij sommeert ons om aan de kant te gaan staan onder de brug. Een en ander op een zeer dwingende toon. Wij vragen ons af of dit de plek is waar wij moeten gaan staan en zeggen meteen dat we dat niet kunnen vanwege het zonnepaneel. Geen zon, geen stroom! Dat doen we niet.  

Karl wordt lichtelijk boos en zegt dat we eerst mee moeten lopen om de plek te zien zodat we weten wat er kan. Oké, John gaat mee. Ik ga ook nog eens kijken en het kleine stuk gras is net zo groot als twee stal-oppervlakken en met hooi erbij moet het kunnen. Rust en schaduw voor de paarden is het belangrijkste. Terwijl John weg is vraag ik aan iemand die er ook bij hoort voorzichtig wat Karl voor een soort man is.

Afbeelding / Picture

Afbeelding / Picture

Vereniging

Hij is in ieder geval voorzitter van de vereniging, hij kan erg heerszuchtig zijn maar heeft een hart van goud en is ook gevoelig. Hij beheert een soort clubhuis waar mensen ook hun boot te water kunnen laten, kunnen drinken en eten bij een mooi kampvuur.



Geld

We installeren ons snel want Karl weet een boer waar we hooi kunnen halen maar dan moeten we wel snel zijn want straks wordt het druk in het buurthuis. Karl is dan al een waar "offensief" begonnen om geld te verzamelen voor hooi en haver. Wij protesteren dat we geen geld nodig hebben maar er is geen houden aan. 

Hij neemt onze foto's en verkoopt die voor 1, 2, 5 euro per stuk om ons te sponsoren. Wat eerst grappig lijkt ontaardt al gauw in ergenis bij iedereen omdat hij zo aandringt. We gaan het hooi kopen. Het lijkt ons het beste dat John bij de spullen en de paarden blijft en ik neem de telefoon mee zodat John om het halfuur even kan bellen naar mij om te checken of alles oke is.

Autoritje

Dan beleef ik mijn meest gevaarlijke autorit die ik ooit heb meegemaakt. Samen met de aanhanger achter ons rijden we honderd kilometer per uur door dorpjes, steken we rotondes rechtdoor over alsof er geen cirkel is. Rijden we op de brug links, want er komt toch geen auto aan.

We halen drie dubbel in en gieren door de bochten. Ik wordt pislink en ben erg bang. Karl moet nog dringend allerlei vrienden bezoeken en troggelt overal geld af voor de mensen uit Holland. Steeds herhaal ik dat dit niet nodig is en dat ik dit niet wil. Er is geen houden aan.

Afbeelding / Picture

Arts

Onderweg komen we nog zijn arts tegen op de fiets en Karl snijdt hem de pas af en vraagt om geld voor ons. Als ik had kunnen verdwijnen had ik dat subiet gedaan! Nadat ook nog zijn accu stuk blijkt en we moeten worden gesleept, kan ik niet zeggen hoe blij ik ben om weer terug te zijn bij John. En hoe blij John is dat ik weer terug ben!

Paradijs

De plaats aan het water is werkelijk prachtig maar voor ons wordt al gauw duidelijk dat Karl, op zijn zachts gezegd, niet in orde is. De incidenten stapelen zich op. Hij is erg dwingend en het woord nee heeft hij nog nooit van gehoord. Niet alleen met ons gaat het moeizaam maar hij heeft ook allerlei conflicten met de andere leden.

Na het nodige bier kan het niet missen dat dit zelfs in een handgemeen ontaardt tussen Karl en een zeer dronken man. Er vallen rake klappen. Nadat dit gesust is wordt het wat rustiger en kan er gegrilld worden. De rust duurt niet lang want het broeit flink in de vereniging.

Het is duidelijk dat Karl zijn langste tijd als voorzitter heeft gehad. We begrijpen dat iedereen hem spuug zat is en de discussies laaien flink op. Wij proberen ons zo neutraal mogelijk te gedragen en voelen ons erg ongemakkelijk maar kunnen geen kant op.

Trouwdag

Dan wordt duidelijk dat het feit dat onze wagen en paarden daar staan  bij de andere leden niet erg lekker zit. Het gaat niet om ons maar wel om de eigengereide beslissing van Karl om ons uit te nodigen. Ze verzekeren ons dat we gewoon kunnen blijven.

We kunnen niet weg, het wordt donker, maar anders hadden we dat zeker gedaan. Later op de avond wordt het toch nog gezellig , we zijn immers twee jaar getrouwd vandaag en samen met wat andere mensen drinken en praten we en  gaan slapen.

Beledigd

De volgende dag delen we Karl mee dat we weer vertrekken. Hij is zwaar beledigd. Het geld wat hij heeft opgehaald (inmiddels zo'n 80 Euro) krijgen we pas als we maandag vertrekken. Hij wil immers nog haver kopen voor ons en hij zal dat wel nabrengen op de plek waar we naar toe gaan. We vertelllen hem vriendelijk dat we niet op geld en haver zitten te wachten en toch weg gaan. De sfeer wordt direct grimmig en alleen omdat wij ons inhouden ontaardt het niet in ruzie. Zo snel als we kunnen vertrekken we naar de volgende plek.

Afbeelding / Picture  In alle hectiek stoot john zijn hoofd ook nog eens en met een flinke pleister weten we het bloeden te stelpen.

Terug

Na tien minuten rijden blijkt dat ik mijn kaart verloren ben. Ik moet terug en spring op de fiets. Als ik terugkom bij de vereniging is de sfeer nog steeds gespannen. We hebben alles op geruimd maar bij het wegrijden heeft een van de paarden gemest. Karl wijst mij erop dat ik dat nog moet opruimen. Ik wil snel terug zijn bij John en vraag hem of hij voor me wil opruimen. Aha'" dus dat is mijn dank voor al zijn hulp!

Ik grijp woedend de schep en begin te ruimen . Nee, nee dat hoeft niet hij zal het wel weer doen. Hij wil de schep grijpen maar ik vertel hem dat ik een trotse vrouw ben die geen hulp nodig heeft.  Hij vindt het jammer dat ik zo ben want gisteren pakte ik toch alle hulp aan die hij gaf. Ik snauw hem toe dat hij dat allemaal zelf heeft aangeboden en dat hij achteruit moet en niets meer moet zeggen.

Hij stapt achteruit en ik maak het karwei af. Tegen een man die erbij staat te kijken zeg ik: "hij is echt gek die vent", deze man knikt. Laten we hopen dat dit het laatste is wat we van Karl merken.

Biertje

Na enkele kilometers komen we bij een huis aan waar paarden in de wei staan. We zijn direct welkom, de paarden kunnen in een wei van zo'n tweehonderd meter lang, en wij kunnen  zwemmen in het dichtbij gelegen meer. Wat een opluchting!

Thea

P.s. Terwijl ik dit zit te typen komt onze nieuwe gastheer samen met zijn dochter een koel biertje brengen en mogen we twee nachten blijven. Geen probleem.


Belangstelling



« Back


Last updated: 11-12-2007

Created with EasyPage